Li Anatema del Sepultoria (Obscur Legende)

It es ancor hiverne. Li jornes su curt e li noctes long. Certmen un bon témpor por leer quelc obscur legendes. Noi ne save quant témpor noi have in nor vive. Quelcvez on reflecte pri li morte. Precipue si on visita un mort membre del familie sur li sepultoria. E to posse esser tre dangerosi qualmen nor yun heróa deve experir. Yo ha trovat li obscur legende "Li Anatema del Sepultoria" in li internet. Yo ha traductet e un poc extendet it.

LI ANATEMA DEL SEPULTORIA

Yo visitat li tombe de mi mort grandmatre sur li sepultoria. Quande yo stat devan su sepultora yo reflectet qualmen on se senti si on es mort. Yo ne savet quant témpor ha passat.

Subitmen omnicos devenit obscur. Li vente sufflat e yo sentit me vertiginosi. Brevi antey omnicos devenit nigri, yo videt un puella in un blanc robe. Ella regardat fixmen a me con un vacui expression in li facie.

Alquande yo reapertet mi ocules li puella ha desaparit. Yo esset tre felici que yo ancor vive e yo pensat que yo esset salvat. Yo decidet que nu yo va juir li vive plu quam antey.

Ma in ti momente ella retornat con un cultelle in li manus. Yo audit un frigid e rud voce quande ella dit. „A te mey evenir li sam quam a me!“

Li pallid puella curret a me e yo ne posset mover me plu. Yo criat sonorimen, ma yo esset tot solitari. Nequí va auxiliar me! Tande yo sentit un pica e omnicos devenit obscur circum me. It esset quam alquí ha extintet li luce.

In ti momente yo savet qualmen on senti si on es mort.

Li Clave al Perition

It es bon si on have bon amicos o amicas. Ma qui es un ver amico e qui ne? On ne save it antey quande nor povri heroa Liv deve vider. Yo ha trovat ti litt obscur-legende raconta in li internet, traductet it e ha chageat it un poc

LI CLAVE AL PERITION
Un die pos mi nascentie mi genitores recivet un misteriosi lettre. In it esset scrit: „Vor filia va morir in li ultim die de su deciduesim annu de vive in li ultim minute ante minocte.“
Hodie es li ultim die del deciduesim annu de mi vive. Desde mensus yo contat li dies til mi morte. Mi max bon amica Anna esset li sol person qui savet pri ti advertiment. Yo hat convenet me con ella sur li mansarde de nor scola.

„Anna“, yo chuchotat quande yo ascendet li scalunes. Ma it ne venit un response. Presc un demí-hor yo sedet in li polvosi coridor. Ma Anna ne venit.
Quande yo hastat in hem alquó strangi evenit. Yo audit un clocca tic-tacar. Ma yo ne portat un braselett-clocca e yo esset tre distant de alcun cloch-turre. Yo comensat currer in horrore. Li clocca tic-ticat plu e plu rapidmen.
Tande yo mispassuat e cadet. It esset tre desfacil por me respirar.
E tande yo videt Anna. Ella regardat a me con un strangi splendore in li ocules. Ella chuchocat con un frigid voce: „It ne es ancor minocte“.
Ella comensat maliciosimen subrider: „Ma Liv it ne es mal si tu mori plu tost. Yo pretendet esser tui max bon amica durant tot tui vive. Yo ha atentet que tu ne mori ja plu tost. Nam nu yo posse te mortar. Yo ha atendet a to decidu long annus. Ma hodie yo va finir it.“
It esset tre strangi. Yo ne posset defender me. Yo ne posset mover me. Ex mi gurgul venit un croacada. Yo ne posset criar por auxilie. Ma yo ne posset me protecter. Anna tirat un long cultelle ex su jeans-pantalones e picat li lame in mi gurgul.
Li utim cose quel yo audit esset quande Anna dit a me: „Bon viage!“

Mi image in li spegul

Pos un grand pause yo presenta nu un nov litt horror-raconta de me. Yo hat trovat ti raconta in li internet e it es sin autor. Yo ha traductet it in Interlingue. Fórsan vu va memorar it quande vu regarda li sequent vez in li spegul. E ples ne mocar vor image in li spegul quam nor povri Luisa hat fat it!

MI IMAGE IN LI SPEGUL

„Noi comemora Luisa, qui suicidiat in li yun etá de 13 annus. Reposa in pace“,“ finit li tremid voce de un fémina su oration.

Un manu esset posit sur li sarco e yo audit un singlute. Fórsan to esset mi matre. Ma yo ne savet pro que yo ne posset mover me. Nam yo volet vermen con plesura frappar al paretes de mi sarco, criar e forlassar mi sarco. Ma yo ne posset pro que yo es mort. Ma yo vole narrar omnes qualmen yo vermen hat morit. Que it ne esset un suicide! It esset ELLA: Mi image in li spegul!

It ta véspere yo esset sol in hem. Mi matre hat eat con su amicas in li cinemá. It esset ja deci horas e demí e yo esset ja fatigat, dunc yo volet ear dormir. Yo hat decomutat li lume e mi regard hat glissat li old spegul. Noi hat comprat it sur un pulce-mercate.

Yo havet li strangi sentiment que mi image in li spegul regardat a me fixmen. Yo levat me ex li lette e haltat avan li old spegul. Pro joca yo monstrat mi lingue a mi image in li spegul. Pos to yo regardat mi reflexion in li spegul ancor un poc plu exactmen. In ti momente yo perceptet, que mi image in li spegul hat comensat grinar. Mi hala stagnat.

Ma subitmen yo hat perceptet que it esset yo self qui hat grinat. Ma yo totmen ne volet grinar! Li ocules de ti person in li spegul hat devenit rigid. Li puella in li spegul hat levat in prim li levul manu e tande li dextri e ductet it a mi gurgul.

Yo volet liberar me, ma yo ne successat. Yo provat que mi manus cessar mover se, ma van. Yo volet criar, ma null son venit ex mi gurgul.

Subitmen yo audit li brue de un porta infra in li dom. Mi matre hat retornat a hem. Yo prendet mi tot fortie e volet clamar, ma to esset un errore! Yo vell hat me concentrar plu bon a mi manus, nam exactmen in ti momente mi manus presset mi gurgul e sprangulat me. Omnicos devenit nigri avan mi ocules. It esset tro tard!

Li Munde de Sandra (un original raconta)

Anteparol: Yo ha ja traductet mult obscur legendes in diferent lingues international. Nu yo ha comensat mi propri obscur legendes. Dunc "Li Munde de Sandra" es mi unesim "litterari" textu scrit originalmen in un planlingue. Yo opine que it es tre important por omni planlingues haver un original litteratura por demonstrar lor capabilitás benque li litterari valore de tal textus sovente es questionábil. Ma yo juit scir un litt raconta in li bell lingue de Interlingue-Occidentel, benque "Li Munde de Sandra" certmen ne es un idillic loc...

LI MUNDE DE SANDRA

Un obscur legende scrit originalmen in Interlingue-Occidental

 

 1.

Desde quelc témpor yo have sempre li sam somnie in li nocte. Sovente yo avigila me criante in li nocte. Mi vestiment de nocte glutina a mi córpor pro sudore. Li cochemare comensa sempre quande yo avigila me in mi lette. Li tot apartament es silent. Subitmen yo decovri que mi vestiment de nocte es plen de sangue. Yo cria pro horrore e salta ex mi lette. Yo curre ex mi chambre e sercha mi genitores e mi litt sestra Emma. Arivante in li cocinería, yo vide un tracie de sangue. It es mi matre, qui jace mort sub li table in su propri sangue. Mi ocules plena se con lácrimes e yo cria. Qui ha fat to? Ma u es mi 10 annus old sestra Emma? Yo torna me e voca li nómine de mi sestra: “Emma, Emma u tu es?” Yo curre tam rapidmen quam yo posse in li chambre de mi sestra. A unesim vide li chambre es vacui.

Fórsan ella ha escapat! Ma tande yo regarda al grand scaf por vestimentes in li angul del chambre. Sangue ha fluet ex li scaf e li tapisse ha colorat se un poc rubie avan me. Yo cria con voce alt: “Emma! Ne tu, no!” Yo aperte li porta de scaf e li córpor de Emna cade ex li scaf e in su dors es un grand cultell. It es li grand cultell ex nor cocinería. Yo sovente usa it por tranchar. Sam quam mi matre anc Emma esset punialat. Su litt e bell córpor es plen de vúlneres. Yo plora e yo presc sufoca pro que yo apen posse respirar plu. Mi povri sestra, ella esset tant yun!

Ma subitmen yo audi passus. To posse esser li mortator de mi matre e de mi sestra. Yo prova celar me sub li lette de Emma. Ma li passus deveni plu sonori. Yo treme pro timore. E vermen un person intra in li chambre. Yo es in un statu de panica. Yo posse vider que il es vestit totalmen in nigri. Li passus aproxima se. Nu yo posse vider li nigri mann. It es un mann con un strangi casco. Sin dúbite il ha decovrit me. Esque to es mi fine? Li munde comensa tornar se círcum me. Yo senti un vertígine e perdi li conscientie. Li munde deveni tam nigri quam li vestimentes del person in li chambre.

2.

Subitmen yo audi un rision. It es un conosset rision! Yes, it es Emma! Ella vive! Yo aperte li ocules e yo vide un long brun capill-tress. E vermen Emma sta avan mi lette. “Sandra, pro quo tu cria tant bruiosimen?”, di Emma e subride. “Veni! Lass nos dejunear nu. Papá ha ja surtit.” Yo inbrassa Emma e yo es tre felici. Ella vive e it esset solmen denov ti stult cochemare. Emma subride: “Sandra, quo ha evenit?” Yo ride e responde: “Omnicos es bon, Emma. It esset solmen un mal somnie”. Emma ride e forlassa mi chambre. Rapidmen yo vesti me e ea al cocinería. E ta sta anc mi matre e regarda me. “Sandra, tu ha vermen dormit tre longmen! Tu posse esser felici que hodie es saturdí, mi carissima!” Yo have lácrimes in li ocules e inbrassa mi mamá. Anc ella vive! Omnicos es in li optim órdine.

Mi mamá caressa mi cap e yo senti li calore de su córpor. Poy ella questiona me: “Carissima, esque tu denov havet ti strangi cochemare?” Yo inclina li cap tristmen. “Sandra, to es solmen li pubertá! Ne chagrina te tro mult. It es tre normal in li etá de 12 annus haver strangi somnies”, ella prova tranquilisar me. Emma ride sonorimen e moca me: “Esque tu es inamorat, Sandra?”. Yo ride e sucusse li cap e replica: “No, ma tu es tro curiosi litt flicca!” Emma monstra a me su lingue e ella condui se quam un litt bebé por amusar nos. Noi omni ride e li munde es in perfect órdine. Yo es tre felici. Mi mamá inbrassa nos ambi. Yo sospira felicimen. Ma mi mamá presse tre fortmen mi epoles e to comensa doler me “Mamá, to sufice, ples cessar”, yo cria. Támen mi matre continua e li dolore augmenta se. Yo apen posse ancor respirar. Ma ella e Emma ride solmen. Yo cria denov e lentmen yo perdi denov li conscientie. Li munde deveni nigri.

3.

Yo ne save, til quant yo esset sin conscientie. Ma yo ancor vive. Yo senti mi córpor, ma yo ne posse mover me. Yo jace sur un lette, ma mi manus es incatenat. U yo es? Yo senti un augmentant panica in me. Yo ne audacia aperter mi ocules. Yo audi un tre calm voce: “Sandra, tu es in li hospital. Yo es doctor Braun.”

Yo aperte velocimen mi ocules. Yo vide que yo jace solitarimen in un chambre de un hospital. Yo es vestit in un vestiment de nocte de un hospital. Yo es totalmen confuset. Li medico regarda me. Il es un barbut mann in li etá de fórsan 45 annus. Doctor Braun have un bell visage e yo prova subrider. “Doctor, pro quo yo es incatenat. Ples remover li catenes!” Fórsan yo ha fat un prova de suicidie, ma yo ne posse memorar me. Yo ne have un altri explication. Mi long blond capillatura es in total desórdine. Yo deve urgentmen lavar mi capilles.

Doctor Braun observa me intensmen e pos un ínterminabil témpor il di: “Sandra, esque tu memora quo ha evenit?” “Yes, yo esset sin conscientie. Ma yo pensa que it esset solmen un litt erra de mi matre qui circumbrassat me tro fortmen”, yo replica. Mi povri mamá! Probabilmen ella da se nu li culpa. “U es mi matre? Yo vole dir a ella que omnicos es bon. Yo standa bon.”, yo di a doctor Braun.

Li mann con li curt nigri capillatura regarda me in un mixtura ínter dúbite e surprise. Ma il ne responde. Fórsan mi matre deve laborar. Subitmen yo audi un bruida avan li chambre. E yo audi li voce de mi patre! Yo es tre felici. “Esque mi patre ne posse visitar me?”, yo questiona li medico. Il certmen ha atendet tre longmen til yo avigila me. It es tant bell haver un tal felici familie. Mi familie esset ya sempre tre important por me.

Doctor Braun sembla a me totalmen iritat. “Sandra, yo ne pensa que to es un bon idé”, il di timorosimen. Yo ne comprende pro quo e yo clama in li esperantie que mi patre posse audir me. “Papá, yo es vigil. Omnicos es in órdine.” Yo subride satisfat. Nu il save que yo es san. Li visage de doctor Braun monstra un grand horrore. Li bruida avan li porta cessa por un moment e poy mi patre curre in li chambre, ma un policist tene le fixmen ante que il posse aproximar se plu a me. Ma alquó ne es in órdine. Li visage de mi patre es ne solmen plen de siccat lácrimes, ma anc rubi pro colere e odie. E pro quo es un policist avan li porta e yo es incatenat? Quo ha vermen evenit?

Li medico prova tranquilisar mi patre: “Ella ne memora se pri to quo evenit. Ples forlassar strax li chambre.” Ma mi patre regarda me plen de odie. Yo senti qualmen lácrimes plena mi ocules. “Papá, u es mamá e Emma? Ples dir it a me! Ples!”, yo cria con sufocat voce. Durant que li policist posse pussar mi patre con violentie ex li chambre il clama a me. “Tu ha mortat les! Tu ha punialat les! Tu es totalmen frenesi! PRO QUO SANDRA? PRO QUO?”, il criat quam un vermen alienat person.

Yo es totalmen perplex e yo regarda doctor Braun. “To ne es ver! Ples dir a me que mi matre e Emma es in hem”, yo cria e comensa plorar. Un infirmera intra in li chambre e prepara un spruzzuore por me. Yo ne posse impedir to pro que yo es ancor incatenat. “It esset solmen un somnie! Yo ne ha fat to! Ples creder me! It esset solmen un somie”, yo cria quande li infirmera spruzza alqual liquide in mi brass. Li medico inclina se a me: “Sandra, tu deve nu dormir. Noi va parlar pri omnicos plu tardmen. Li police ha trovat tui matre e tui sestra mort in li apartament. Tui matre jacet in li cocinería sub li table e tui sestra apu un scaf in su chambre. Li police ha trovat te in li chambre de tui sestra. Tu ha celat te sub li lette. Poy li police intrat in li chambre e tu ha perdit li conscientie. Ma nu tu deve dormir un poc.” Yo provat dessucessosimen levar me, ma li medico e li infirmera impedit me. Yo esset infuriat:”NO, IT ESSET SOLMEN UN SOMNIE! FÓRSAN TO ES ANC UN SOMNIE!”.

Poy li medicament efectet e yo deveni tre fatigat e yo comensa indormir. Tra un nebul yo posse ancor escutar alqual voces. Un feminin voce di: “Li puella es totalmen folli. Ella ha certmen regardat tro mult horrore-filmes e decidet massacrar su familie”. Un mascul voce replicat: “Sestra Sabine. Li puella es tre, tre malad. Ella ja longmen vive in su propri realitá. Yo pensa que ella anc ne vole acceptar que su genitores es divorciat desde du annus. To certmen esset un choc por ella e fórsan to explica... “

Yo ne posset escutar plu li voces e plongeat in un blanc nebul. Yo ancor espera que to esset solmen un sommie e que poy mamá e Emma vive. Fórsan to esset solmen un extendet version de mi somnie. Yo suplica que it esset solmen un somnie e que noi quar va bentost rider junt pri to pos que yo va avigilar me in mi chambre. Poy noi omni va dejunear junt quam sempre durant li fine de semane. Ma yo ne save plu quo es ver e quo es un somnie. Fórsan mi tot vive esset solmen un ilusion...